Belgia język karty

Drugim najczęściej używanym językiem podstawowym (belgijskim), używanym natywnie przez 40% ludności, jest język francuski. Jest on językiem urzędowym Wspólnoty Francuskiej (która, podobnie jak Wspólnota Flamandzka, jest jednostką polityczną), językiem dominującym w Walonii (posiadającej również niewielką Wspólnotę Niemieckojęzyczną) oraz w Regionie Stołecznym Brukseli. Niemal wszyscy mieszkańcy regionu stołecznego posługują się językiem francuskim jako językiem podstawowym (50%) lub jako lingua franca (45%), jak wynika z mapy językowej Belgii. Niemiecki jest najmniej rozpowszechnionym językiem urzędowym w Belgii, posługuje się nim mniej niż 1% populacji. Niemieckojęzyczna społeczność Belgii liczy 71 000 osób, zamieszkujących obszar Belgii, który został scedowany przez byłe Cesarstwo Niemieckie w ramach Traktatu Wersalskiego, który zakończył I Wojnę Światową. W 1940 roku nazistowskie Niemcy ponownie przyłączyły ten region po inwazji na Belgię podczas II Wojny Światowej.

Oprócz trzech języków urzędowych, na terenie dzisiejszej Belgii mówiło się historycznie innymi językami, szczególnie w Walonii, gdzie język francuski stał się dominujący dopiero stosunkowo niedawno. Waloński jest historycznym językiem południowej Belgii, a większość obszarów, na których obecnie używa się języka francuskiego, była zamieszkana przez Walończyków. Jest to również tradycyjny język narodowy Walonów. Inny tradycyjny język tego regionu, Picard, jak widać na mapie językowej Belgii, został uznany przez rząd Wspólnoty Francuskiej w 1990 roku. Większość jego użytkowników mieszka we Francji, choć niektórzy znajdują się w zachodnich częściach Walonii. Champenois również został prawnie uznany w 1990 roku. Mówi się nim głównie w Szampanii, we Francji, choć ma też kilku użytkowników w Walonii. Podobnie jak inne języki tubylcze, Lorrain został uznany w 1990 roku. Mówi się nim głównie w Gaume.